Hopp til innhold Hopp til hovedmeny

Hjem

> Felles > Bli inspirert > Filmtips

Richard Linklater:

Boyhood

Boyhood

I denne filmen fylgjer vi guten Mason frå han er 6 år fram til han er 18 og flyttar heimafrå. Det spesielle med denne filmen er at dei same skodespelarane gjennom heile filmen spelar dei ulike rollene. Opptaka er såleis gjort over ein periode på heile 12 år.

Mason er altså seks år når vi møter han første gongen, ein undrande, skjønn gut. Han bur ilag med søstera, som er eit par år eldre og mor som er åleine om omsorga. Far dukkar opp etter kvart – ein sjarmerande, guteaktig og kanskje litt umoden type. Men absolutt omsorgsfull, noko som den unge mora også er. Mor er ei vakker, ung kvinne som har ein tendens til å rote seg borti feil typar. Men etter kvart tek ho grep om livet sitt og byrjar på skule for å ta utdanning.

I gode og vonde dagar  fylgjer vi Mason og familien hans. Dei flyttar, foreldra giftar seg opp att på kvar sin kant, det vert skilsmisse, nye familiekonstellasjonar, kranglar og vald. Og midt oppi det heile Mason som ser ut til å takle desse opplevingane og som  utviklar seg til å bli ein reflektert ung mann.

Det er ein flott film om oppvekst dette  her. Vi kjenner oss så godt igjen – både korleis ein som liten står på utsida og betraktar og undrar seg over noko som ein ikkje heilt forstår.  Attkjennande er også scener om venskap, det å kome ny til ein plass, tilhøve til søsken og ikkje minst den første gryande kjærleiken. Foreldra si utvikling er også truverdig, frå unge, litt ansvarslause 20-åringar til innsiktsfulle og pålitelege vaksne.

Skodespelarane leverer i denne filmen. Men det vil nok vere Mason vi hugsar. Hovudpersonen spelar utruleg godt både som seksåring og som keitete tenåring.

Ein flott film som eg kosa meg med å sjå. Anbefaler til alle.

Del på facebook
Aleksei Fedorchenko:

Spurvene

Spurvene

En usedvanlig og poetisk film om kjærlighet og savn. Annerledes, magisk og underlig.

En mann har mistet sin kone og ber en annen mann om hjelp for å gjennomføre de tradisjonelle ritualene som skal til før kona kan forlate denne verdenen for godt.

Det er fascinerende å være med på det, komme nært på et felleskap man ikke ante eksisterte (eller har eksistert). De er merjane-folket, et gammelt finsk-ugrisk folkeslag, i virkeligheten forsvunnet for flere hundre år siden, som her blir vist levende og elskende etter sine tradisjoner midt i nåtidens Russland.

Det virker som det i denne kulturen ikke trengs så mange ord, det er lite snakking, lite synlige følelser. Men følelsene er der, ingen tvil om det. Det er en ekthet og hengivenhet i det hele. Man ser de utvendig så vanlige menneskene med sine hverdagslige gjøremål, på jobb i en kjedelig cellulosefabrikk, boende, tilsynelatende tilpasset, i stygge boligblokker, spisende fastfood fra plasttallerken i ishallen, og kan ikke la være å tenke, at deres naturlige plass burde vært i et helt annet sted midt i naturen blant trær og planter, fugler og dyr, i naturens evige syklus. Teksten til sangen som koret synger på den ene hovedpersonens 50-årsdag gjør denne fornemmelsen til åpenbaring.

Det er en sterk melankoli og skjønnhet tilstede i hele filmen, tross de fargeløse postsovjetiske omgivelsene. En lengsel, også i seksualiteten, som framstår som ukomplisert og naturlig. Nakenscener her er omsluttet i tillit og ømhet. Kan tro det er derfor filmen ikke har fått noe høyere aldersgrense enn 7 år, for nakenhet og berøring her er så naturlig del av å være et menneske.

Lengsel og savn. Kjærlighet og frihet. De spurvene i bur som historiefortelleren kjøper i filmens begynnelse blir som et synonym til friheten og tilhørigheten merjane-folket har tapt. Den endelige befrielsen og gjenforeningen kommer først når kroppen forsvinner og vannet tar asken.

“Bare kjærligheten tar aldri slutt” (siste setning i filmen)

Del på facebook
Morten Tyldum:

The Imitation Game

The Imitation Game

Matematikaren Alan Turing bidro med den største enkelprestasjon som førte til ein alliert siger over Nazi-Tyskland, sa Winston Churchill.  Julaften 2013, nesten 50 år etter hans død, blei han tildelt ei kongeleg unnskyldning av dronning Elizabeth. Denne filmen av norske Morten Tyldrum kaster oss inn i det usedvanleg liv og paradoksal skjebne til Turing, spelt av Benedict Cumberbatch, mannen som mange meiner er medoppfinnaren av datamaskinen.

For Turing påstår i 1936 i ein tese at det er teoretisk muleg å lage ei programbar maskin som kan gjennomføre mange ulike kalkulasjonar veldig kjapt. Kunstig intelligens blir født, og under krigen var alle hjelpemiddel tatt i bruk. Turing blir med i arbeidet med kryptoanalyse i Bletchley Park, som den gang lå øde til i det engelske landskapet nord for London, og får bygge sin maskin.

Turing og hans team skal nemleg knekke det tyske militære kommunikasjonskoden Enigma i Hut 8. Der utspiller mykje av filmen seg og det er også der filmen lukkast best, ved å sette opp det møysommeleg arbeidet mot tidspresset for å knekke koden.  Men i Hut 8 er der også andre spenningar, både i forholdet mellom Turing og den einaste dama i teamet (Keira Knightley) og blant teammedlemma.     

Historia drivast fram i eit godt tempo, som oppretthalder spenninga som alle forventningane foresårsaker, samtidig som karakterane får tid å bli kven dei er. På den eine sidan vil det å kunne knekke koden bety så uendeleg mykje for å forkorte krigen og spare liv, ikkje minst i marinetransporten i Atlanteren som norske sjømenn var tungt involvert i. Samtidig når relasjonane mellom medlemma stadig nye høgder, noko som kjem sterkare fram i sjeldne pausar frå arbeidet.  

Filmen blei innstilt til ei rekke Oscarprisar og vann ein, men er generelt ein meir publikumsvennleg enn ein god del av sine konkurrentar.

Del på facebook
Christopher Nolan:

Inception

Inception

En af de få film, jeg har set to gange på kino.
En historie om drømme og erindringer som fungerer på mange plan. Faktisk så mange plan at selv en ekspert i drømmehacking, hovedpersonen Cobb spillet af Leonardo di Caprio, risikerer at gå sig vild.

Her er tale om industrispionage på højt plan. Cobb har specialiseret sig i at dykke ned i folks drømme hvor han kan få tag i nyttige oplysninger til sine kunder. Nu bliver han så hyret til at plante en oplysning i stedet. Det er en vanskelig opgave og som vi alle ved, så er drømme ikke altid så lette at styre. Især ikke når man selv har en fortid som kan sabotere arbejdet.

Jeg faldt især for den flotte billedside og hele konstruktionen med drømme i drømme i drømme, hvor man i den grad skal holde styr på, hvor man er. Det hjælper ikke at knibe sig i armen, man må som Cobb have andre indikationer på, om man drømmer eller ej.

I sidste ende er det måske så ikke så væsentligt alligevel – hvis det man allerhelst vil opnå kun kan nåes i drømme?

Shakespeare sagde det således:

We are such stuff
As dreams are made on; and our little life
Is rounded with a sleep.
(The Tempest)

Gode skuespillere, god ide, flotte billeder.Eneste minus kunne være en lidt lang bulder-og-brag-sekvens med snescootere, laviner og skyderi, men det er dygtigt lavet.

Del på facebook
Philippe de Chauveron :

Familiekaos

Familiekaos

Familiekoas er ein komedie som testar ut fordommar. Det veletablerte ekteparet Claude et Marie Verneuil bur i sitt liksom chateau med skodder ved bygda Chinon i det indre Frankrike. Settinga og ekteparet er erkefransk bourgeoisie slik ein forventar ute i provinsen. Det seier seg sjølv at dei har oppdratt sine fire døtre som gode katolikkar. Men døtrene deler ikkje foreldra sin konservatisme, noko som kjem synleg fram gjennom valet av ektemenn. Dette får faren Claude til å komme med rasisiske klisjéar som kan sitte laus i einkvar.
 
Filmen, som på fransk heiter ca. 'Kva i Herrens namn har skjedd?', kom ut før det dødelege attentatet mot Charlie Hebdo i 2015. Den fekk ei blanda mottaking frå kritikkarane, men var veldig godt besøkt av det franske kinopublikum. Også i Norge fekk filmen eit høgt terningkast frå publikum, mens filmkritikkarar slakta den. Kvifor denne avstand og ville mottakinga hos publikum og kritikarar ha vore annleis etter attentatet?  

Ekteparet Verneuil er vitne til at den eldste datter giftar seg med det som kan vere ein muslim, den andre med ein som liknar mistenkeleg ein jøde og den tredje med ein asiatar som må vel vere kinesar, for det er dei som kjøper opp alt Frankrike har kjempa to blodige krigar for å få i stand. Ekteparet har altså svelgt tre store piller. Men oddsen på at den yngste datter vel ein god fransk katolikk bør no bli desto høgare og Claude og Marie lever i trua på at yngstedattera vel ein 'korrekt' mann.

Filmen blei lansert like før EU-valet der det invandrarfientlege Front National var venta å gjere, og gjorde, eit veldg godt val. Å konfrontere rasisme eller i det minste kulturkollisjon med ein god latter var eit godt svar på dei stereotypiske utsegn frå Front National. Men morsomt blei den ikkje lenger når innvandrarnamna på dei ansvarlege for attentatet blei kjent. Det er likevel ein viktig nyanse her som gjenspeiler seg i filmen. Eldre franskmenn reagerte på innvandrarnamna, men yngre franskmenn forstod at attentatsmennene kune vere født og oppvokst i Frankrike og produkt av det samme systemet som seg sjølve.

Familiekoas gjer ein bra jobb av å vise at "alle er rasistisk i ny og ne" og at kvinner er meir tolerante ovanfor det å vere annleis. Når ein ser bort frå at norske sjåarar kan kanskje oppfatte skodespelarkunsten som litt overfladisk, har ein i denne filmen høve til å teste ut mulege fordommar. Korleis ville du reagere på blanda ekteskap i familien?

Del på facebook
Flere:

Homeland

Homeland

En befridd amerikansk krigsfange vender hjem fra Irak og dyrkes som nasjonalhelt. Den geniale, men mentalt ustabile CIA-agenten Carrie Mathinson er overbevist om at den hyllede sersjanten er blitt omvendt i fangenskap, og at han kommer hjem som al Qaeda-agent.

Dersom Carries antagelser stemmer, er sersjant Nicholas Brody del av en plan om å gjennomføre et større terrorangrep på amerikansk jord. Sterke krefter jobber derimot for å dysse hennes antagelser ned. Graver hun og CIA-teamet for dypt i materien, vil de nemlig finne informasjon som vil svekke visepresidentens muligheter i det kommende presidentvalget. Og kan man stole på magefølelsen til en psykiatrisk pasient?

Homeland er en drama-/thrillerserie, og så langt er 4 sesonger tilgjengelig på DVD. Første sesong er fullspekket av forvarsler og hint om hva som kommer, så følg godt med! 

Skuespillerprestasjonene er i høy grad med på å gjøre seeropplevelsen total, og spesielt Claire Danes overbeviser i rollen som Carrie Mathinson. Mange vil kjenne henne igjen blant annet fra Romeo og Julie-filmatiseringen fra 1996, hvor hun spilte mot Leonardo DiCaprio.

Sersjant Brody spilles av Damian Lewis. Han behersker kunsten å få fram alle de ulike lagene som karakteren hans krever, og man kan etterhvert nesten lese tankene hans utifra de fasetterte ansiktsuttrykkene. Måten man brytes ned i løpet at åtte år i fangenskap, marerittene man sliter med i etterkant, hvor vanskelig det er å skulle gjenforenes med familien og starte "fra der man slapp",  alt dette og mye mer formidler han på en svært god måte.

DVD-utgaven av serien inneholder slettede scener, bakenfor-historie og mye mer enn Netflix byr på! Dette er vel verdt å bruke regntunge sommerkvelder på!

Del på facebook
Terry George:

Hotel Rwanda

Hotel Rwanda

Hotel Rwanda er eit drama basert på ei sann historie i det sentralafrikanske landet Rwanda. Filmen har blitt referert til som Afrikas Schindlers liste.
Grøne og frodige Rwanda ligg i høglandet med ein ikkje ubehageleg temperatur. Landet er ein liten flekk på det store kontintentet, litt større enn Wales og mindre enn Sveits. Da landet blei sjølvsetendig frå Belgia i 1962 blei makta overført til Tutsiane, fordi denne folkegruppa blei ansett som meir kompetent enn Hutuane, som var i fleirtal. Da eit maktvakuum oppstod i 2004, førte ein rasekonflikt til eit blodbad, som seinare blir kalt Folkemordet av Tutsiane.

Hotellet, eigentleg Hôtel des Milles Collines i hovedstaden Kigali, som i dag ventar på di bestilling som luksushotell på nettet, blir ein fristad for så mange som liv som hotelleigaren er i stand til å redde. Det vil seie kvite liv i første omgang, inntil FN og andre får sine eigne evaktuert frå landet.

Hotelleigar Paul Rusesabagina, godt spelt av Don Cheadle i filmen, og som blei kontakta under produksjonen av filmen, er ein moderat Hutu. For dei radikale Hutuane er ein moderat Hutu like ille som Tutsiane dei vil utrydde. Men han har eit lager med whisky og andre freistingar ved hotellet som han bruker som forhandlingskort for å kjøpe beskyttelse frå den korrupte hæren. Etter som hans ressursterke kona Tatiana er Tutsi, blir prisen for beskyttelse desto høgare.
FN, Belgia og stormaktene opptrer smertefullt handlingslamma etter at dei kvite er evakuert. Dei blir seinare vitne til at opp mot ein million tustiar og moderate hutuar blir drept. Spelefilmen er særs ubehageleg for organisasjonen FN, for filmen viser at 10 FN-menn klarte å halde unna store mengder radikale hutuar mens evakueringa av dei kvite foregjekk, for desse hadde ikkje skytevåpen. Ein raskt tilgjengeleg FN styrke kunne langt på veg ha minimalisert katastrofen.  
.
Filmens styrke er at den handlar om verkelege hendingar. Det blir ein truverdig spelefilm om ein redningsaksjon. Vi ser lite eller ingenting av blodbadet, derimot får vi eit interessant innblikk i det sentrale Afrika.

Del på facebook
David Fincher:

Gone Girl

Gone Girl

Skal du sjå ein spennande, overraskande, velkomponert  og utruleg bra film så bør du velje denne! På den femte bryllaupsdagen sin melder Nick Dunn at den vakre kona hans, Amy, er forsvunnen. Under press frå politiet og eit veksande mediesirkus utan like, byrjar Nick si framstilling av eit lykkeleg ekteskap å slå sprekker. Han vert tatt i løgn og oppfører seg også på ein merkeleg måte. Dermed må etter kvart alle rundt han, både politi, familie og naboar stille seg spørsmålet - er det Nick som har drepe kona si? Også vi som ser på lurer – kva har eigentleg skjedd?

På meisterleg vis får den kjende regissøren David Fincher oss som tilskodarar med på ei underhaldande spenningsstund, og vi vert stadig overraska over nye vendingar i saka. Ved bruk av stadige tilbakeblikk, fortalt av Amy i si eiga dagbok, får vi eit innblikk i korleis ei fantastisk forelsking går over til å bli eit grått og traurig ekteskap. Vi vert emosjonelt engasjert og føler sympati med stakkars Nick, samstundes som vi synes han er ein skikkeleg tufs.

Skodespelarane gjer ein framifrå jobb, både Ben Affleck som Nick og Rosamund Pike som Amy. 

Filmen bygg på den internasjonale bestseljaren «Flink pike» av Gillian Flynn og er ein svært vellukka film som maktar å halde både på den mørke stemninga og beiske humoren i historia – og ikkje minst mystikken og spenninga underveis.

Del på facebook
Andrew Stanton:

Wall-E

DVD-omslag Wall-E

Hvad sker der, når en lille embedsmand møder kærligheden?

Wall-E er en lille robot der er designet til at rydde op. I løbet af arbejdsdagen pakker han søppel sammen men han plukker dog kuriositeter fra, som han gemmer i sin lagerreol. Efter arbejde truller han hjem til sin container, giver mad til sin kæledyr-kakerlakk holde han af at se på musicalen «Hello Dolly».

En dag finder han en grøn plante og tager den med hjem. På en eller anden måde lykkes det ham at holde liv i planten og denne lille grønne vækst bliver omdrejningspunktet for resten af filmen.

Planten bliver bortført til et rumskib af robotten Eve, som foretrækker at skyde først og måske stille spørgsmål bag efter.

Filmen er en blanding af dystopi, Kafka og kærlighedshistorie med lykkelig slutning. Der er mange ironiske bemærkninger til måden vi lever i dag men alt i alt er det en meget optimistisk film, som tror på at det trods forurening og fremmedgørelse nok går godt til sidst.

Det bedste af det hele er dog, at vi har at gøre med en rigtig god animeret film i bedste Disney stil. Godt fortalt, fint budskab og med masser af referencer til film og bøger. Den fungerer på forskellige plan og kan derfor ses af både børn og voksne.

Del på facebook
Yann Demange:

'71

'71

Spanande og tankevekkande krigsfilm frå konflikten i Nord-Irland. Regissør Yann Demange skildrar den komplekse konflikten mellom republikanarar og lojalistar med driv og intensitet. Dette er hans debutfilm som har vunne fleire prisar.

Hovudperson Gary Hook er ein del av dei britiske fredsbevarande styrkane som blir sendt til Belfast i 1971 for å prøve å dempe striden mellom katolikkar og protestantar. Dei ferske soldatane har knapt kome seg ut av patruljebilane før helvete bryt laus rundt dei. Gary blir skilt frå sine medsoldatar og forfulgt av folk som vil drepe han. Når natta og mørket fell på har han inga formeining om kor han er og korleis han skal finne tilbake til leiren. 

Det er ingen han kan stole på, den hemmelege britiske militære etterretninga driv eit ureint spel og er villige til å ofre ein av sine eigne.

Fluktscenene gjennom dei trange gatene er glimrande fotografert og regissert. Ikkje minst gjer Jack O'Connell ein stor prestasjon i hovudrolla som den unge soldaten som har verva seg for å få den familien han aldri har hatt. Han er ein fersk soldat med begrensa livserfaring, men vi får hint om at han sannsynlegvis har vore nøydd til å fighte seg gjennom ungdomsåra, og så hamnar han midt i borgarkrigen sitt helvete.

Vi ser korleis dei som prøver å halde seg utanfor stridigheitene brått kan havne i ein situasjon der dei blir sugd inn i malstraumen, korleis barn vert indoktrinerte og korleis dei mest militante kan finte ut dei meir moderate kreftene i ei konflikt og dermed gjere knuten endå strammare. Regissøren går ikkje djupt ned i politikken som danna grunnlaget for sjølve borgarkrigen, han er meir opptatt av kva den får fram i folk.

Men det er ein fordel å kjenne til hovudtrekka i dei historiske hendingane for å få fullt utbytte av filmen. Denne konflikta går i Storbritannia berre under betegnelsen "The Troubles". Noko som må kunne seiast å vere eit kraftig understatement. 

Eg var sjølv i Belfast for nokre år sidan og fekk høyre frå både katolikkar og protestantar om livet under "The Troubles", noko som gjorde inntrykk. Belfast er ikkje, slik ein kanskje kunne tru, ein by delt i to. Det er meir eit lappeteppe, der høge murar og politisperringar framleis i dag deler inn gater og kvartal i loyalist- og republikanar-konklavar. Sentrum er derimot rimelig fredlig og det er trygt å vere turist. Men det gjorde spesielt inntrykk på oss at vår irsk-katolske bussjåfør var ekstremt skeptisk til å køyre gjennom protestantiske bydelar, fordi han frykta for sitt eige liv dersom bussen med irske skilt skulle få motorstopp der.

Del på facebook

Åpningstider

Mandag - torsdag 10 - 19
Fredag 10 - 16
Lørdag  10 - 14

  

Telefon:
71 57 51 00

E-post:
bibliotek@kristiansund.kommune.no 

Vi blir inspirert av