Hopp til innhold Hopp til hovedmeny

Hjem

> Felles > Bli inspirert > Boktips voksne

James Rebanks:

Sauebondens liv

Sauebondens liv

Eg veit ikkje så mykje om sauer og sauedrift, men eg er glad i England og den engelske landsbygda. Difor var det naturleg for meg å lese den kritikarroste boka «Sauebondens liv. Fortellinger fra den engelske landsbygda».

Sauebonden James Rebanks skildrar livet på familiegarden som ligg i det velkjende Lake District i nordvest-England. Vi følgjer arbeidets gang og menneska rundt forfattaren, frå sommar, via haust og vinter til den travle våren med lamming og alt arbeidet det medfører  - men også gleda over nytt liv.

Arbeidet, garden, sauene og bygda vert sett inn i ein samanheng. Vi får kjennskap til familiehistoria, både før og no, korleis garden vert driven og samhaldet mellom sauebøndene i distriktet. Og så er det sauene då, dei ulike rasane, levemåten, sterke og svake sider og kva som må til for å ale fram gode og levedyktige dyr som det er verdt å satse på.

Skildringa av livet hans som sauebonde er ei forteljing om ei djup rotfesta tilknyting til eit særmerkt landskap og ein livsstil som i alle fall i England får lite merksemd. Her hos oss er vi nok meir opptekne av småskalalandbruk og verdien av å oppretthalde busetnad over heile landet.

På eit vis er denne skildringa frå ein engelsk «fjellgard» England sitt svar på «Der ingen skulle tru at nokon kunne bu». Og akkurat som hos Bruaset vert vi også her fascinert av å lese om eit menneske som i ei tid prega av egoisme og statusjakt, går ein heilt anna veg enn den gjengse.

 

 

 

 

Del på facebook
Marit Reiersgård:

Paradisbakken

Paradisbakken

Paradisbakken er ein spanande norsk kriminalroman, skriven av ein forfattar som absolutt har eksportpotensiale. Den har mykje action utan at den er «over the top» eller kunstig, slik nokre bøker har rykte på seg for å vere, og språket er både godt og nyansert.

I denne krimen møter vi fire venninner i Drammensområdet. Dei held saman i gjengen sin syklubb, «De sorte sommerfugler», trass i at dei som personar er nokså ulike. I 1989 vart den felles venninna deira, Camilla Carlsen, drepen i Paradisbakken. Ho var naken og såg ved fyrste augekast ut som ei utstillingsdukke.

Drammenspolitiet med etterforskarane Bitte Røed og Verner Jacobsen i spissen, tek opp att jakta på den ukjende mordaren. Nærmare 25 år er gått. Så blir ei venninne til funnen drepen på same måte som Camilla; ho ligg i eit utstillingsvindauge. Kva er beskjeden bak det heile?

Alle er ein del av puslespelet. Men med forviklingar og røyndomar til tusen kan «alle» vere gjerningspersonen. Er det éin eller fleire på frifot? Finn vi ut kva som ligg rett framom auga våre før det er for seint?

Vi stiller oss sjølve mange spørsmål undervegs i boka, og litt etter litt nøstast trådane opp…

Del på facebook
Per Petterson:

Jeg nekter

Jeg nekter

Alt var så annleis før.

Jim og Tommy var bestekameratar, og vaks opp i same grend på Mørk på 60-talet: Jim med ei djupt kristen åleinemor, og Tommy og småsøskena med den valdelege faren sin, etter at mora deira reiste ei natt. Dei to kameratane klarte seg i grunn godt då dei hadde kvarandre, men så kompliserte ei enkel hending tilveret for den eine. Kva gjorde at dei fekk så ulike liv – og at Tommy, som hadde den hardaste oppveksten, likevel er den som tilsynelatande har klart seg best?

Trettifem år etter at dei to sist møtte kvarandre, treffast dei tilfeldigvis på ei bru, der Jim (som er utanfor arbeidslivet) står og fiskar idet Tommy kjem køyrande i sin blanke Mercedes. Kva seier ein då?

Den dyktige forfattaren Per Petterson viser historia frå fleire ulike vinklar og perspektiv, og vi får høyre korleis det gjekk med alle karakterane i boka, kva vendingar liva deira tok, og kva dei lærte på vegen. Dette er ein sterk roman om venskap og einsemd, sjukdom og sorg, misforståingar og forsoning; alt som livet gjev og tek.

Del på facebook
Edmund de Waal:

Haren med øyne av rav

Haren med øyne av rav

Tittelen og omslaget var det første som gjorde meg nysgjerrig på denne boka. Kva slags bok var vel dette og kva var det med denne haren? Og boka er mangt og mykje – ei familiehistorie, ei kulturreise, europeisk og japansk historie og jødane si tragiske skjebne.

Forfattaren Edmund de Waal er ein kjend britisk keramikar. Av ein onkel arvar han familien si samling av japanske netsukar. Ein netsuke er ein liten detaljrik figur skapt av japanske kunsthandverkarar. Særleg dei som er laga før 1860 er verdifulle. Motiva er henta frå austleg mytologi, historie og segn, frå daglegliv eller frå dyre- og planteliv.

Boka er ei historie om denne samlinga og ei historie om familien til Edmund de Waal. Det er også ei historie om veksten og fallet til eit jødisk dynasti, om død, tap og eksil og om korleis desse objekta overlever i løpet av ei periode på 140 år.

Kven var menneska som hadde halde netsukane i hendene sine og kva hadde figurane betydd for dei?

Den første tilhaldsstaden til denne samlinga er hos kunstkritikaren Charles Ephrussi i Paris på 1870-talet. Charles er modellen til Swann hos Proust og han er også med i krinsen rundt Renoir og Degas.

Det andre rommet til netsukane er påkledningsrommet til forfattaren si oldemor, Emmy von Ephrussi. Ho bur i eit storslått palass, Palais Ephrussi, i Ringstrasse i Wien.

Den tredje tilhaldsstaden er hos sonen hennar, Ignace, som er forfattaren sin grandonkel. Rundt 1970 bur han i ei leilighet i det sentrale Tokyo. Av denne grandonkelen, kalla Iggie, arvar forfattaren samlinga av 264 netsukar. Såleis vert også forfattaren ein del av denne historia.

Forfattaren er sjølv ein som lagar ting, han lagar keramikk. Han er oppteken av korleis ting vert laga, korleis dei vert handsama og kva som skjer med dei. Han har også vore spesielt oppteken av Japan då han allereie som syttenåring reiste dit for å studere keramikk. Den gongen på syttitalet var også første gongen han såg netsukesamlinga hos Iggie.

Denne boka var ein fest å lese, spennande, lærerik og mangfalding. Ei bok som vil vere midt i blinken for lesarar med interesse for kultur, reiser og historie.

Del på facebook
James Salter:

Alt som er

Alt som er

James Salter er ein kjent amerikansk forfattar som har vore ganske så ukjent for meg heilt fram til det siste. Kanskje ikkje så rart, i og med at den første omsetjinga til norsk først kom i 2013. Tre bøker har kome etter kvart, romanen Lysår(2013), novellesamlinga «Er du her ennå?»(2014) og romanen «Alt som er»(2015).

I byrjinga av boka møter vi hovudpersonen Philip Bowman som soldat om bord i eit amerikansk krigsskip i Stillehavet på slutten av andre verdskrigen. Etter at krigen er over fylgjer vi hovudpersonen si livsreise gjennom 40 år. Han byrjar å studere ved Harvard og endar opp i New York. Litt tilfeldig hamnar han i forlagsbransjen, stig i gradene og vert etter kvart ein renommert forleggar. Han lever det glade etterkrigsliv, møter kjærleiken og giftar seg. Ekteskapet varer ikkje så lenge, men damer er det nok av og nye lidenskapelege forhold vert etablert.  50-, 60- og 70-åra passerer revy og miljøet og stemninga i boka vekkjer atterklang hos oss. Vi kjenner det igjen frå filmar og tv-seriar som vi har sett, t.d. for alle oss som elskar «Mad Men».

Som lesar både likar og mislikar eg hovudpersonen Philip Bowman. Eg vert irritert over vala han gjer, synest han kan vere både ufordrageleg og svikefull, men samstundes både sjarmerande og reflektert. Litt synd på han er det også...

Ei medrivande handling kombinert med eit godt språk i ein slentrande, ledig stil gjorde denne boka til ei flott lesaroppleving for meg. Eg må verkeleg kreditere Merete Alfsen for ypparleg arbeid med omsetjinga. 

Eg kan også varmt anbefale dei to andre bøkene til Salter som er komne på norsk, og så vonar eg verkeleg at fleire bøker av forfattaren vert omsett til norsk i åra som kjem.

Del på facebook
Svøm med dem som drukner

Edvard på 23 år er hovudpersonen i den siste boka til Lars Mytting. Han er foreldrelaus og veks opp hos bestefaren på eit småbruk i Gudbrandsdalen. Foreldra hans omkom i ein gasseksplosjon i ein skog i Frankrike då han var liten gut. Edvard kjenner til at han sjølv forsvann i nokre dagar rett etter ulykka, men at han seinare dukka opp tilsynelatande uskadd på ein politistasjon ein annan stad i Frankrike. Når bestefaren dør, prøver Edvard å finne ut av mysteriet om kva som eigentleg skjedde med han og foreldra den gongen for 20 år sidan. Han legg ut på ei reise til Shetland for å finne spor etter bestefaren sin bror, Einar og vidare går ferda til Frankrike, både for å finne ut om bakgrunnen til si franskfødde mor og for å finne tilbake til staden der ulykka skjedde.

Forfattaren er ein god og truverdig forteljar som fortel om hemmelege familiehistorier, dramatiske dødsfall, søking etter det å høyre til og sjølvsagt kjærleiken. Vi vert riven med og følgjer han på ferda frå innlandet i Norge over til det vindfulle Shetland og til slagmarkene i Frankrike.

Dette er ei bok som på mange måtar er ganske ulik dei andre bøkene til Lars Mytting. Men vi kjenner likevel igjen somme trekk, m.a. den treffande skildringa av bygdemiljøet i Gudbrandsdalen frå «Hestekrefter» og fascinasjonen for tre i frå «Hel ved».

Eg likte godt denne romanen, kosa meg verkeleg!  Boka er godt skriven, spennande og av det slaget som er vanskeleg å legge frå seg.

Del på facebook
Levende og døde i Winsford

Når det ligg føre ei ny bok av Håkan Nesser er det alltid med stor spenning og forventning eg byrjar å lese. Og kvar gong vert eg så glad over at denne meisteren leverer, som han også gjer med denne boka.

«Levende og døde i Winsford» er ei blanding av ein vanleg roman og ei spenningsbok. Denne gongen er vi sørvest i England, i Cornwall. Det er seint på hausten og ei svensk kvinne i lag med hunden sin kjem til landsbyen for å bu i eit hus som ligg aude til ute på heden. Kven er denne middelaldrande kvinna, Maria og korleis er hennar historie? Kvifor kom ho hit og kva har skjedd med henne? Må ho skjule seg for nokon som jaktar på henne? Og kva hende med mannen hennar? Alle desse spørsmåla stiller vi oss sjølvsagt som lesarar. Gradvis vert historia om det som har skjedd tidlegare avdekt for oss, både det som hende for over 30 år sidan i Marokko og det som ligg nærare i tid. Vi trur at vi innser korleis det heile heng saman, men så tek handlinga ei heilt ny og overraskande vending.   

Litterært sett nyt eg å lese Nesser med sitt rike og mangfaldige, men samstundes presise språk. Det som har hendt i fortida vert naturleg og elegant fletta inn i notidsforteljinga. Naturskildringane med mørke, regn og skodde bygg godt opp under den mystiske og litt utrygge stemninga.

Hovudpersonen står fram som truverdig, levande og ekte. Som lesar vert ein fylt av motstridande kjensler i høve til henne, både sympati, men også undring og avsky.

Dette er ei  bok som er vanskeleg å legge frå seg. Ho er av det slaget der du berre lese endå eit kapittel, før du diverre må ta ein pause for å gjere andre «nødvendige ting». Herleg!

Del på facebook
Marit Tusvik:

Fleur

Fleur

Vi er tilbake i 1970. Maria, ung jente på 19 år frå Norge reiser på eiga hand til Tunisia for å vere med på ein internasjonal dugnad i sommarferien. Ungdommar frå mange land er med, også frå Tunisia. Maria er idealistisk og vil gjere noko for andre, som ikkje har det så bra som henne. Men ho er også eventyrlysten og spent på det eksotiske, det arabiske. Maria  forelskar seg i ein ung tunisisk student, Aziz, og han gjev henne tilnamnet Fleur. Etter at dugnaden er over reiser ho ikkje heim slik dei andre ungdommane gjer, men vert med Aziz på reise sørover til hans heimstad. Det vert ei reise bakover i tid, til oasen der han er frå, og til familien hans. Alt der er ulikt det vante - enkelt, gamaldags på alle vis – men Maria trivest likevel og kjenner seg heime der i det framande.

På mange måtar er denne romanen ei kjent historie for oss: ung, naiv jente frå nord møter ung, pen, eksotisk mann frå sør, og vi veit kor det går… Men så er det så mykje meir med denne boka.  Det er både ei historie om idealistisk ungdom på 70-talet og eit Tunisia med positiv tru på framtida. Og ikkje minst er dette også ein rørande og fin kjærleiksroman. Boka er skriven i eit lett og godt språk og passar for alle aldersgrupper.

Del på facebook
Anouk Markovits:

Jeg er forbudt

Jeg er forbudt

Boka startar i Transylvania i 1939. Under jødeforfølgingane klarer ei kristen hushjelp å redde den 5 år gamle jødiske guten Josef. Nokre år seinare klarer Josef sjølv å redde den vesle jødiske jenta Mila som må sjå foreldra sine bli drepne under flukt. Mila får ein ny heim hos den ortodokse rabbinarfamilien Stern, der ho veks opp i lag med den jamgamle Atara og alle småsyskena hennar. Etter som åra går og jentene vert eldre, utviklar dei seg på ulikt vis.  Mila fordjupar seg meir og meir i jødedommen, giftar seg og held fast på dei strenge tradisjonane i det ortodokse miljøet. Atara derimot fjernar seg frå jødedommen og søkjer mot kunnskap og utdanning.

Det er spennande å fylgje historia om Mila og Atara og familien deira frå Transylvania under krigen, til etterkrigstida i Paris og fram til Brooklyn i dag.  Dette er ei varm, levande og lettlest bok som engasjerer lesaren. Det er ei slektshistorie om samhald og redning, men også om fordømming og om å bli kasta ut når du ikkje rettar deg etter reglane i miljøet. Det lærerikt å få kjennskap til eit slikt spesielt og framand miljø – den ortodokse jødedommen, deira tru, tradisjonar og levesett. Skildringa av dette miljøet har også overføringsverdi til vårt samfunn i dag, til andre strenge religiøse miljø der jenter må innordne seg.

Forfattaren vaks sjølv opp i ei ultra-ortodoks jødisk familie i Frankrike. Ho braut med familien for å unngå eit arrangert ekteskap og flytta til USA. Ho har såleis inngåande kjennskap til det spesielle miljøet ho skildrar i boka si.

Del på facebook
Gaute Heivoll:

Himmelarkivet

Himmelarkivet

Gaute Heivoll har skrive mange sterke bøker , m.a. «Over det kinesiske hav» som kom i 2013. Bøkene hans har gjort inntrykk på meg og eg har likt dei svært godt. I sommar las eg dokumentarromanen «Himmelarkivet» som blei utgitt  i 2008 – ei bok som er like aktuell i dag og vil vere det i mange år framover.

Vi har høyrt og lese så mange historier om krigen, men dette var ei litt annleis og gripande forteljing som eg seint vil gløyme. Louis Hogganvik vart i januar 1945 arrestert av Gestapo og ført til hovudkvarteret deira «Arkivet» i Kristiansand. Årsaka  til arrestasjonen var truleg rykte om at Hogganvik forderva ungdommen med sine uttalte kommunistsympatiar. Ni dagar seinare tek han sitt eige liv ved å svelgje bitar av madrassen han søv på. Familien som sit igjen heime får ikkje vite noko. Dei trur at Louis er sendt vidare til Grini og går heile tida heime og ventar i spenning. Då freden kjem i mai trur kona og borna hans  at han vil kome heim frå fangenskap kva dag som helst. Først utpå sommaren får dei dødsbodskapen.

Forfattaren kom tilfeldigvis over historia om Louis Hogganvik og byrja å grave i kva som skjedde i løpet av dei ni dagane på «Arkivet». Då Louis blei arrestert var han ein frisk og sunn mann på 58 år. Få dagar seinare var han eit menneskeleg vrak. Kva er det som får eit menneske til å kvele seg sjølv – og så på den måten? Og kvifor ville tyskarane skjule det som hadde hendt? Korleis var det med dei heime, kona Teodora og dei to vaksne døtre, Birgit og Anna. Dei sit igjen med så mange spørsmål utan svar og får heller ikkje ei grav å gå til.

«Himmelarkivet» handlar også om korleis boka vert til og problemet forfattaren har med å fortelje historier som tilhøyrer andre.  Møtet med Birgit, dottera til Louis Hogganvik, får forfattaren til å reflektere over eiga familiehistorie. Tilhøvet til far og besteforeldre, som alle er borte. Og til kjærasten og sonen som kjem til verda medan forfattaren slit med å fortelje Hogganvik si historie.

«Himmelarkivet» er ein stillfaren, tankefull og fint fortalt roman som eg varmt kan anbefale.

Del på facebook

Åpningstider

Mandag - torsdag 10 - 19
Fredag 10 - 16
Lørdag  10 - 14

  

Telefon:
71 57 51 00

E-post:
bibliotek@kristiansund.kommune.no 

Vi blir inspirert av