Hopp til innhold Hopp til hovedmeny

Hjem

> Felles > Bli inspirert

Stephen Frears:

Florence

Florence

Historia i filmen «Florence» utspelar seg i New York i 1944, der den rike arvingen Florence Foster Jenkins drøymer om å bli ei stor operasongarinne, trass i at ho manglar både songstemme og gehør. Inne i sitt eige hovud høyrer ho ei vakker stemme, medan for publikum vert songen hennar heilt forferdeleg og latterleg. Florence har som mål å opptre i den store konsertsalen i Carnegie Hall, og for å oppnå dette er ho viljug til å stå for finansieringa sjølv. På vegen mot målet har ho ein god hjelpar i ektemannen og manageren, som gjer det han kan for å verne kona si frå sanninga. Ektemannen hyrar inn ein ung pianist for å akkompagnere henne, og han får seg litt av ei overrasking under den første øvinga.

Filmen bygg på ei sann historie og sjølvsagt går tankane våre til ei liknande skjebne frå våre eigne trakter – Olga Marie Mikalsen frå Langevåg som også fekk synge i Carnegie Hall.

Meryl Streep spelar hovudrolla og som vanleg frå den dama er det meisterleg og truverdig gjort. Hugh Grant er ektemannen i ei litt uvanleg, men godt spela rolle. Pianisten, spela av Simon Helberg, får på ein morosam måte fram den kinkige situasjonen han er sett i, strevande med eit nærmast umogeleg oppdrag.

Dette er nok ein god, herleg og underhaldande film frå regissøren Stephen Frears.  Han har tidlegare laga fortreffelege filmar som «The Queen» og «Philomena».

Del på facebook
James Rebanks:

Sauebondens liv

Sauebondens liv

Eg veit ikkje så mykje om sauer og sauedrift, men eg er glad i England og den engelske landsbygda. Difor var det naturleg for meg å lese den kritikarroste boka «Sauebondens liv. Fortellinger fra den engelske landsbygda».

Sauebonden James Rebanks skildrar livet på familiegarden som ligg i det velkjende Lake District i nordvest-England. Vi følgjer arbeidets gang og menneska rundt forfattaren, frå sommar, via haust og vinter til den travle våren med lamming og alt arbeidet det medfører  - men også gleda over nytt liv.

Arbeidet, garden, sauene og bygda vert sett inn i ein samanheng. Vi får kjennskap til familiehistoria, både før og no, korleis garden vert driven og samhaldet mellom sauebøndene i distriktet. Og så er det sauene då, dei ulike rasane, levemåten, sterke og svake sider og kva som må til for å ale fram gode og levedyktige dyr som det er verdt å satse på.

Skildringa av livet hans som sauebonde er ei forteljing om ei djup rotfesta tilknyting til eit særmerkt landskap og ein livsstil som i alle fall i England får lite merksemd. Her hos oss er vi nok meir opptekne av småskalalandbruk og verdien av å oppretthalde busetnad over heile landet.

På eit vis er denne skildringa frå ein engelsk «fjellgard» England sitt svar på «Der ingen skulle tru at nokon kunne bu». Og akkurat som hos Bruaset vert vi også her fascinert av å lese om eit menneske som i ei tid prega av egoisme og statusjakt, går ein heilt anna veg enn den gjengse.

 

 

 

 

Del på facebook
Höjer, Dan:

Superrask

Superrask

Spennande å lese om verdas raskaste menneske, dyr, bil, tog og fly. Også andre artige fakta les vi om. Visste du at verdas raskaste berg-og-dal-bane ligg i Abu Dhabi i Dubai? Det gjorde i alle fall ikkje eg. Det finns mange rare fartsrekordarar – til dømes Andrea frå Tyskland som kyssa 10 002 menneske på fem timar. Slå den du!

Dette er ei lettlest bok med korte til middels lange setningar og med fargeillustrasjonar, ofte med eit artig preg, på kvar side.

Superrask er med i Leseland Fakta på nivå tre som er tilpassa barn som les, men som enno ikkje er uthaldande i lesinga. Her finn du også titlane «Supersmart» og «Supersterk».

Det er svært kjærkome med lettlesne faktabøker på nynorsk, dette vil vi ha meir av!

Del på facebook
Thea Sharrock :

Me before you

Et helt halvt år

Filmen er basert på suksessromanen «Et helt halvt år». I ein liten engelsk landsby møter vi 26 år gamle Lou Clark. Kjærasten hennar er for det meste oppteken med heseblesande trening og Lou sjølv er nettopp blitt arbeidsledig. Ho jaktar på ny jobb og svarar på ei annonse om å bli ei slags selskapsdame for ein ung mann som er lam frå brystet og ned etter ei bilulukke. Den unge mannen, Will Traynor, tidlegare ein vellukka forretningsmann, er humørsjuk og vanskeleg. Han strevar med livet og vil berre gi opp. Men i motsetnad til familien hans nektar Lou å gå på tå hev og hennar sprudlande humør vert etter kvart vanskeleg å ignorere for Will. Han tinar opp og vert  fasinert av den positive og livsglade Lou. Saman opplever dei ei tid full av forandring, og både livet og hjarta deira, vert endra på ein måte dei aldri hadde trudd skulle vere mogeleg.

Dette er ein varm og inderleg film fylt av romantikk, sentimentalitet og også ein dose humor. Vi må berre gi oss over og la tårene renne.

Svært ofte er det slik at har ein lese boka, vert ein ofte skuffa når ein ser filmen. Men ikkje her, tykkjer eg. Sjølvsagt er viktige ting i boka utelate, men som romantisk  film er dette ein av dei finaste eg har sett.

Del på facebook
Grímur Hákonarson :

Stabukker

Stabukker

I ei avsidesliggande bygd på Island bur brørne Gummi og Kiddi. Dei er naboar og begge driv med sau. I familien har det gjennom generasjonar vore tradisjon med sauedrift og brørne er synleg stolte over dei flotte dyra som har blitt ala fram.

Men Gummi og Kiddi  har ikkje vore på talefot på fleire tiår og heilt nødvendig kommunikasjon dei i mellom vert utført av gardshunden som spring frå den eine garden til den andre med ordknappe meldingar på papirlappar.

Men når skrapesjuka rammar bygda og veterinæren bestemmer at det må bli naudslakt, så raknar kvardagen for desse einstøingane og uvenskapen må leggast til side.

Filmen er på eitt vis ei svart komedie om to sære og sta gubbar. Samstundes er det også ei ærleg framsyning av hardt og tradisjonelt arbeid sett opp i mot det moderne, effektive og rasjonelle. Sjølvsagt veit vi at slakting må til når sjukdom råkar saueflokken. Men vi har stor medkjensle med brørne som ser livsverket gå tapt.

Ein minneverdig film om eit menneskeleg drama. Vi nyt vakker og nær filming av dei to hovudrolleinnehavarane og nydelege sveip over det nakne og forlokkande islandske landskapet.

Islendingane kan dette med å fortelje ei god historie, anten det er i ei bok eller ein film som her. Dei siste åra har vi fått mange flotte historier frå naboane våre vest i havet.

 

 

Del på facebook
Tre biler og en katt

Boka opnar så fint med ei lita jente som held katten sin så kjærleg i armane. Ho sit i ei blomstereng og kosar med katten og har til og med kledd på han ei lita ulljakke. Men så vert verdas finaste katt, Hampus, køyrd på og drepen. Det viser seg snart at han må ha blitt køyrd på av ein bil. Og på øya der dei bur finns det berre tre bilar. Jenta og venene hennar går inn for å finne syndaren for kattemordet. Dei tre mistenkte er butikkmannen som sver på at det ikkje er han. Eller Karsten Oppihaugen, som er fæl til å banne. Og taxisjåføren Laila, som ingen eigentleg kjenner, og som har ein litt skummel hund.

Det er ei spennande og god historie med litt overraskande slutt. I staden for at det vert forsoning mellom gjerningsperson og jenta, vert det sorga etter tapet av katten som heng igjen.

Gode og fargerike teikningar med tusj er nok det første ein legg merke til med boka. Dei er også umiskjenneleg 70-tallsprega og appellerer dermed også til vaksne lesarar.

Ei flott bok dette – både nydeleg, spennande og litt trist.

 

Del på facebook
Edmund de Waal:

Haren med øyne av rav

Haren med øyne av rav

Tittelen og omslaget var det første som gjorde meg nysgjerrig på denne boka. Kva slags bok var vel dette og kva var det med denne haren? Og boka er mangt og mykje – ei familiehistorie, ei kulturreise, europeisk og japansk historie og jødane si tragiske skjebne.

Forfattaren Edmund de Waal er ein kjend britisk keramikar. Av ein onkel arvar han familien si samling av japanske netsukar. Ein netsuke er ein liten detaljrik figur skapt av japanske kunsthandverkarar. Særleg dei som er laga før 1860 er verdifulle. Motiva er henta frå austleg mytologi, historie og segn, frå daglegliv eller frå dyre- og planteliv.

Boka er ei historie om denne samlinga og ei historie om familien til Edmund de Waal. Det er også ei historie om veksten og fallet til eit jødisk dynasti, om død, tap og eksil og om korleis desse objekta overlever i løpet av ei periode på 140 år.

Kven var menneska som hadde halde netsukane i hendene sine og kva hadde figurane betydd for dei?

Den første tilhaldsstaden til denne samlinga er hos kunstkritikaren Charles Ephrussi i Paris på 1870-talet. Charles er modellen til Swann hos Proust og han er også med i krinsen rundt Renoir og Degas.

Det andre rommet til netsukane er påkledningsrommet til forfattaren si oldemor, Emmy von Ephrussi. Ho bur i eit storslått palass, Palais Ephrussi, i Ringstrasse i Wien.

Den tredje tilhaldsstaden er hos sonen hennar, Ignace, som er forfattaren sin grandonkel. Rundt 1970 bur han i ei leilighet i det sentrale Tokyo. Av denne grandonkelen, kalla Iggie, arvar forfattaren samlinga av 264 netsukar. Såleis vert også forfattaren ein del av denne historia.

Forfattaren er sjølv ein som lagar ting, han lagar keramikk. Han er oppteken av korleis ting vert laga, korleis dei vert handsama og kva som skjer med dei. Han har også vore spesielt oppteken av Japan då han allereie som syttenåring reiste dit for å studere keramikk. Den gongen på syttitalet var også første gongen han såg netsukesamlinga hos Iggie.

Denne boka var ein fest å lese, spennande, lærerik og mangfalding. Ei bok som vil vere midt i blinken for lesarar med interesse for kultur, reiser og historie.

Del på facebook
Anders Totland:

Engel i snøen

Engel i snøen

I denne vakre og kortfatta forteljinga  får vi eit lite og vart innsyn i korleis det er for barn og ungdomar å ligge på sjukehus med ein alvorleg sjukdom.  Vi møter ein eg-forteljar og venene Jonas, Silje og andre. Vi får ikkje vite om hovudpersonen er ein gut eller ei jente. Heller ikkje får vi kjennskap til kva for sjukdom dei har.

Hovudpersonen reflekterer over det som skjer på sjukehuset – rutinane, dei som får reise heim og dei som vert lagde inn. Foreldre kjem på besøk og spør korleis det går. Og hovudpersonen klagar ikkje – det går greitt – sjølv om vi som lesar forstår at det slettes ikkje gjer det.

Frå senga ser ein snøen dale ned. Nokon får vere ute i snøen, men andre får ikkje det. Snøen er med på å understreke at det er eitt liv der ute for oss friske og noko heilt anna for dei som må vere inne og berre kike ut på snøen som fell.

Det er ei god ro over denne boka. Med få ord og vakre, enkle illustrasjonar anar vi kor stille og langsamt livet med sjukdom er.

Ei varm skildring som sit i lenge etter ein er ferdig med å lese boka.

Del på facebook
Margareta Nordqvist:

Ville Billy

Ville Billy

Vi møter Pelle som bur på ein gard med hestar, kyr, sauer og høner. Hestane heiter Tulla og Totto. Ein dag kjem ein ny hest på besøk til garden der Pelle bur. Billy, som hesten heiter, er litt av ein villstyring. Han leikar ei stund med Tulla og Totto, men så synes han det vert for kjedeleg. Han hoppar over gjerdet og stikk av. Dette skjer ikkje berre ein gong, men gong etter gong. Pelle får litt av ein jobb med å passe på Billy – men jammen er det artig også!

Boka er med i serien «Dyrevennene» som er lettleste bøker med korte setningar og enkle ord i store bokstavar. Dei høver for småskulen og mellomsteget. Gode og vakre fargeillustrasjonar heng godt i hop med teksten og gjer det enklare å forstå innhaldet. Bøkene er kjekke å lese – særleg for dei som er glade i dyr.

Dei andre bøkene i serien er om kattar, hundar, kaninar, grisar og til og med akvariefisk.

Del på facebook
Wim Wenders og Juliano Ribeiro Salgado:

Jordens salt

Jordens salt

I mange tiår har den brasilianske fotografen Sebatiao Salgado (71) reist rundt heile verda og teke bilete av konfliktar og menneskeleg liding, men også av det arbeidande menneske og av det utrulege natur- og dyrelivet på planeten vår. Filmen er enkel i formspråket og store delar av han er Salgado sine velkomponerte og vakre, men ofte grufulle fotografi.

Filmen opnar med ein fascinerande sekvens der Salgado kjem flygande inn til ei øy i Ny-Guinea. Han vert teken imot av folka som bur i den avsidesliggande landbyen og fylgjer med dei vidare oppover i fjellet, der han respektfull fotograferer medan dei dansar og held fest. Tilliten mellom fotografen og dei fotograferte er der heile tida. Ein liten gut kjem så tillitsfull og tek fotografen i handa. Salgado smiler roleg tilbake og viser guten fotoapparatet og bileta han har teke – kontakten er der.

Vidare vert vi presentert for Salgados arbeid frå byrjinga på 70-talet og fram til i dag. Han dokumenterer konfliktar, særleg i Afrika. Vi dreg kjensel på ikoniske fotografi som vi har sett tidlegare, men som i alle fall ikkje eg, kjende opphavsmannen til. Bileta er så sterke, at eg tenkjer, no er det nok, eg orkar ikkje meir elende. Og akkurat då, i rett tid, tek filmen opp andre emne som Salgado har arbeidd med, mellom anna arbeidsliv over heile verda. Vi vert presentert for flotte fotografi frå ei enorm gullgruve i Brasil, med tusenvis av arbeidarar. Sølete og sveitte kroppar, som utfører alt arbeid manuelt. Sett på avstand, liknar det ei maurtue.

Filmen endar optimistisk. Salagado si familie eig ein kvegfarm i Brasil. Grunna tømmerhogst og tørke har det frodige paradiset han vaks opp i blitt endra til ein tørr og sandete eigedom utan tre og med mangel på vatn. Ekteparet Salgado set i gong med eit storstilt treplantingsprosjekt. Millionvis av tre vert planta ut på eigedomen og gradvis over år endrar eigedomen karakter og vert igjen det grøne paradiset Salgado vaks opp i. Skogen veks og med den kjem vatnet, plantelivet og dyra tilbake.

Filmen er laga av Wim Wenders og sonen til Salgado, Juliano Ribeiro Salgado. Dette var både ein fæl og vakker film som gjorde eit uutsletteleg inntrykk på meg. Ikkje så rart at han har fått mange filmprisar kringom i verda.

Del på facebook

Åpningstider 

Mandag -Torsdag 10 - 19
Fredag 10 - 16
Lørdag  10 - 14

  

Telefon:
71 57 51 00

E-post:
bibliotek@kristiansund.kommune.no 

Vi blir inspirert av